W skrócie
- Droga przez Goûter to najczęściej wybierana i technicznie najprostsza z klasycznych dróg na Mont Blanc (ok. 4807 m). Najprostsza nie znaczy łatwa.
- Potrzebne są kondycja, podstawy techniki lodowcowej, aklimatyzacja, sprawdzony sprzęt, rezerwacje schronisk i ubezpieczenie obejmujące góry wysokie.
- U nas: sześć dni w górach, 41,3 km i około 5080 m w górę, aklimatyzacja na Gran Paradiso, dwie noce w Goûter.
- Samodzielny wyjazd kosztował nas około 4100 zł na osobę, bez dużych zakupów sprzętu.
Najpierw uczciwie: czym jest Mont Blanc
Mont Blanc łatwo źle ocenić z daleka. To najwyższy szczyt Alp i brzmi poważnie, a droga normalna przez Goûter bywa opisywana tak, jakby była tylko długim marszem. W praktyce nie jest ani jednym, ani drugim. Technicznie to nie jest najtrudniejsza góra świata, ale jest wysoka. Liczą się wysokość, pogoda, wiatr, zimno, szczeliny, zmęczenie, aklimatyzacja i decyzje podejmowane w zespole.
Nie jestem przewodnikiem wysokogórskim. Przeszedłem całą drogę sam z ekipą: od pomysłu, przez szukanie ludzi, rezerwacje i błędy w organizacji, po szczyt i zejście do doliny. Ten tekst nie jest topo i nie zastąpi kursu lodowcowego, przewodnika ani aktualnych komunikatów. Ceny, rozkłady kolejek i zasady rezerwacji trzeba przed wyjazdem sprawdzić ponownie.
Którą drogą wejść na Mont Blanc
Na Mont Blanc prowadzi kilka klasycznych dróg. Najpopularniejsza jest droga przez Goûter: najbardziej logiczna logistycznie i technicznie najprostsza. Nadal ma jednak wysokość, lodowiec, grań Bosses, długi dzień ataku i Grand Couloir, gdzie głównym problemem są spadające kamienie.
Droga 3M od Aiguille du Midi przez Mont Blanc du Tacul i Mont Maudit jest bardziej lodowcowa i techniczna, z nocnym podejściem w terenie narażonym na obryw seraków. Historyczna droga przez Grands Mulets zależy mocno od warunków na lodowcu. Włoska droga przez Gonella i Aiguilles Grises jest dłuższa i mniej oczywista logistycznie dla osób startujących z Chamonix. Dla samodzielnej ekipy na pierwszy Mont Blanc Goûter był najrozsądniejszym kompromisem i tę drogę opisuję.
Kiedy jechać
Termin zależy od schronisk, transportu, warunków śniegowych i pogody, a nie tylko od urlopu. Czerwiec bywa bardziej zimowy i mniej zatłoczony, ale nie wszystko musi już działać w pełnym sezonowym układzie. My trafiliśmy na to, że Tramway du Mont-Blanc nie dojeżdżał jeszcze do Nid d’Aigle, więc szliśmy dłużej od gondoli w Bellevue. Lipiec i sierpień to pełna infrastruktura, ale też większa presja na rezerwacje i więcej ludzi. Wrzesień może dać stabilniejsze warunki, za to krótsze dni.
Nie planowałbym wejścia na jeden konkretny dzień jako jedyną szansę. Pogody nie obchodzi kalendarz. Jeśli się da, warto mieć rezerwę. My jej nie mieliśmy i presję czuliśmy przez cały wyjazd.
Sześć rzeczy do ogarnięcia przed wyjazdem
Kondycja. Bardziej od szybkości liczy się zdolność do długiej, spokojnej pracy: wiele godzin z plecakiem, krótki sen w schronisku, nocne wyjście i zejście po zmęczeniu. Ja zaczynałem od bieżni z nachyleniem, które imitowało długie podejścia. Forma biegowa pomaga, ale nie zastępuje chodzenia po górach.
Technika. Raki, czekan, lina i poruszanie się w zespole nie mogą być nowością dopiero na trasie. Przed wyjazdem zrobiłem kurs lodowcowy. Nie zakładałbym po raz pierwszy raków w dniu ataku i nie uczyłbym się wiązania do liny o trzeciej rano przed Goûter.
Aklimatyzacja. Organizm powinien sprawdzić się wysoko przed właściwym atakiem. My weszliśmy wcześniej na Gran Paradiso (4061 m). Warianty i objawy choroby wysokościowej opisuję w artykule o aklimatyzacji.
Sprzęt. Rzeczy potrzebne, sprawdzone i takie, których umiesz użyć. Mój plecak ważył na początku około 20 kg i to był błąd. Co się sprawdziło, a czego było za dużo, piszę w artykule o sprzęcie.
Rezerwacje i logistyka. Schroniska Tête Rousse i Goûter rezerwuje się z wyprzedzeniem i to one ustawiają cały plan. Kolejność, depozyty i dopłaty na miejscu opisuję w artykule o rezerwacji schronisk, a koszty całego wyjazdu w tekście ile kosztuje Mont Blanc.
Ubezpieczenie i formalności. „Jakaś polisa” nie wystarczy. Trzeba sprawdzić, czy obejmuje góry wysokie, poruszanie się po lodowcu, ratownictwo i transport medyczny, do jakiej wysokości działa i jakie ma wyłączenia. EKUZ się przydaje, ale ubezpieczeniem górskim nie jest. My korzystaliśmy z Alpenverein.
Jak wygląda trasa przez Goûter
Z Les Houches wjechaliśmy gondolą do Bellevue i dalej szliśmy pieszo wzdłuż torów Tramway du Mont-Blanc, przez rejon Nid d’Aigle do schroniska Tête Rousse. Następnego dnia przeszliśmy Grand Couloir. Kamienie spadają tam głównie wtedy, gdy słońce zaczyna grzać, dlatego najlepiej przechodzić go wcześnie. Wyżej są skały Aiguille du Goûter ze stalowymi linami, ale to nie jest turystyczna ferrata, tylko teren wysokogórski z plecakiem i ekspozycją.


Dzień szczytowy zaczyna się w Goûter: śniadanie około 2:00, wyjście po ciemku, w rakach i z czołówkami. Potem podejście do Vallot, grań Bosses i szczyt. Na górze nie kończy się nic, bo trzeba jeszcze wrócić do Goûter, a następnego dnia zejść przez Grand Couloir do doliny. Zejście to nie formalność. Druga noc w Goûter pozwoliła nam po szczycie wrócić do schroniska, zamiast schodzić tego samego dnia do doliny. Godziny i dane z GPS dla każdego dnia są w relacji dzień po dniu.


Kiedy zawrócić
Przy Vallot było zimno i wietrznie, a wiele zespołów czekało albo rezygnowało. Decyzja o wyjściu dalej należy do zespołu i warunków, nie do rezerwacji ani do zaplanowanego zdjęcia ze szczytu. Najczęstsze błędy z naszej wyprawy i to, jak przygotować plan B, opisuję w artykule o błędach.

Szczyt jest celem. Ale bezpieczny powrót jest ważniejszy.
Jeśli ktoś lepiej przygotuje wyjazd, a potem zawróci w złych warunkach, uznam, że ten tekst spełnił swoje zadanie.
