7–8 czerwca: Katowice i przejazd do Włoch
Dla mnie wyjazd zaczął się dzień wcześniej. Pojechałem do Katowic, żeby rano odebrać auto i wystartować z ekipą. Etap jeszcze cywilny, ale wyprawa już się zaczyna: dokumenty, rzeczy, kontakt z ludźmi, ostatnie sprawdzenia i głowa, która powoli przełącza się na tryb wyjazdu.
Odebraliśmy busa i pakowaliśmy sprzęt. Około 13:15 bus był zapakowany. Już na tym etapie wyszedł błąd organizacyjny z autem i miejscem odbioru, który wymagał korekty. Problemy zaczęły się więc, zanim zobaczyliśmy góry.
Potem ruszyliśmy w długą trasę przez kilka krajów. Celem był Pont we Włoszech, punkt startowy pod Rifugio Vittorio Emanuele II i Gran Paradiso.
9 czerwca: Pont → Rifugio Vittorio Emanuele II
Z zegarka: 5,8 km, w górę 764 m, w dół 2 m.
Do Pont dotarliśmy około 5:20. Po deszczu nie ruszaliśmy od razu. Około 7:30 zaczęliśmy podejście do Rifugio Vittorio Emanuele II. To był pierwszy górski etap wyprawy.
Podejście zajęło nam około 2 godziny i 44 minuty. Dystans wyniósł około 5,8 km, a przewyższenie około 760 m. Schronisko osiągnęliśmy około 10:20, choć check-in był później.
To był spokojny dzień, ale ważny. Po długiej podróży organizm dostaje pierwszy wysiłek, plecak zaczyna ciążyć, a grupa zaczyna działać w terenie.
10 czerwca: Gran Paradiso
Z zegarka: 16,6 km, w górę 1374 m, w dół 2134 m.
Na Gran Paradiso wyszliśmy o 4:50. To był długi dzień: ponad 1300 m podejścia, lodowiec, wysokość i wymagająca końcówka. Na finalnych skałach byliśmy około 10:40, a na szczycie około 11:20.
Gran Paradiso miało być aklimatyzacją, ale to pełnoprawny czterotysięcznik i bardzo dobry sprawdzian. Mentalnie też dużo mi dało, bo zobaczyłem, że nie jestem najmocniejszy w grupie. Przyjemne to nie było, ale potrzebne.
Po zejściu wróciliśmy do Vittorio, a potem zeszliśmy do Pont. Mieliśmy zarezerwowaną drugą noc w schronisku, ale zdecydowaliśmy się zjechać do Francji. To dało nam większą elastyczność przed częścią francuską.
11 czerwca: Bellevue → Tête Rousse
Z zegarka: 8,0 km, w górę 1399 m, w dół 36 m.
Tramway du Mont-Blanc nie działał wtedy do Nid d’Aigle, więc korzystaliśmy z gondoli Les Houches → Bellevue. To od razu wydłużyło podejście. Około 10:00 wjechaliśmy gondolą, a potem ruszyliśmy pieszo w stronę Tête Rousse.
Na mapie ten odcinek wygląda prościej, niż jest. Najpierw trawers w stronę Mont Lachat, potem okolice torów Tramway du Mont-Blanc, tunel, budynki w rejonie Nid d’Aigle, odbicie w stronę Tête Rousse, pierwszy śnieg, skały i długie podejście. Aplikacja nie zawsze prowadziła intuicyjnie. Trzeba było patrzeć na teren, ślady i innych ludzi.
Do Tête Rousse dotarliśmy około 16:16. Z tarasu było już widać Grand Couloir i Goûter wysoko nad nami. Robiło to wrażenie: ekscytacja, a zarazem świadomość, że następnego dnia trzeba będzie tam wejść.
12 czerwca: Tête Rousse → Goûter
Z zegarka: 3,2 km, w górę 707 m, w dół 66 m.
Po śniadaniu ruszyliśmy z Tête Rousse około 7:01. Najpierw przejście przez śnieg i skały, potem dojście do Grand Couloir. Samo przejście przez kuluar trwa krótko, ale siedzi w głowie długo wcześniej, bo dużo się o nim czyta i słyszy.
Po kuluarze zaczęło się długie podejście po skałach Aiguille du Goûter. Są tam stalowe liny i ułatwienia, ale nie traktowałbym tego jak ferraty turystycznej. To teren wysokogórski, z plecakiem, w rakach albo z rakami przy plecaku, w zmęczeniu i ekspozycji.
Do Goûter dotarliśmy około 11:26. Schronisko zrobiło ogromne wrażenie. Stamtąd do szczytu zostawał już tylko jeden dzień.
13 czerwca: atak szczytowy i powrót do Goûter
Z zegarka: 15,8 km, w górę 1722 m, w dół 1711 m.
Śniadanie w Goûter było około 2:00. Wyszliśmy około 3:03. Było ciemno, szliśmy w zespole, z czołówkami, w rakach i z całym sprzętem. Początek wyglądał dobrze, ale wiatr stopniowo robił się coraz ważniejszym czynnikiem.
Około 5:38 byliśmy przy Vallot. Tam sytuacja stała się bardziej złożona. Było zimno, wietrznie, wiele zespołów czekało albo rezygnowało. My też czekaliśmy. Tam zapadała decyzja.
Ostatecznie ruszyliśmy dalej późno, około 9:00. Nie podaję tego jako wzoru, tak po prostu wyszło u nas. Dalsza droga przez grań Bosses była mocna psychicznie: ekspozycja, wiatr, szczeliny, zespoły idące z różnych stron i świadomość, że każde potknięcie może mieć poważne konsekwencje.
Na szczycie byliśmy falami, od około 11:33 do 12:28. Dla mnie to był bardzo emocjonalny moment. Ale szczyt nie kończy trasy. Po zdjęciach trzeba zejść. Wróciliśmy do Goûter około 15:50. Dopiero wtedy można było trochę odpuścić.
14 czerwca: Goûter → Bellevue
Z zegarka: 10,4 km, w górę 65 m, w dół 2089 m.
Następnego dnia zeszliśmy z Goûter do Bellevue. Formalnością po szczycie to nie było, tylko długi i ważny dzień. Najpierw zejście po skałach Aiguille du Goûter, potem Grand Couloir, Tête Rousse, śnieg, skały, okolice Refuge des Rognes, tory Tramway du Mont-Blanc i dalej do Bellevue.
W rejonie kuluaru słyszeliśmy kamienie. Przy zejściu emocje były duże, bo człowiek jest już zmęczony, a teren nadal wymaga koncentracji. Po dojściu do Tête Rousse odpoczęliśmy, zabraliśmy rzeczy i ruszyliśmy dalej. Plecaki były cięższe, bo mieliśmy już wszystko, co wcześniej zostawiliśmy.
Przy zejściu dochodzi jeszcze jeden problem: ludzie nad nami. Kamień może spaść sam, ale może też zostać strącony przez zespół, który porusza się wyżej. Dlatego w kuluarze trzeba patrzeć także w górę, obserwować, co dzieje się nad przejściem, słuchać odgłosów i nie wchodzić w linię spadania, jeśli sytuacja wygląda źle.
15 czerwca: powrót do Polski
Na koniec długi powrót do Polski. Więcej o nim i o podziale kierowców piszę w ebooku.