Sprzęt na Mont Blanc: co się sprawdziło, a czego było za dużo

Dobra lista sprzętu to lista rzeczy potrzebnych, sprawdzonych, dopasowanych do trasy i sensownie podzielonych między ludzi oraz etapy.

Moja lista sprzętu zaczęła powstawać dużo wcześniej. Po kursie lodowcowym zacząłem konkretniej rozumieć, czego będę potrzebował, co mam, czego mi brakuje i czego jeszcze nie umiem dobrze używać. Pakowałem plecak kilka razy. Ważyłem, przekładałem, odkładałem i dopakowywałem, a i tak miałem za dużo.

Plecak i waga

Przed wyjazdem mój plecak ważył około 20,20 kg bez wody. Za dużo, jeśli myśleć o wielu dniach działania, podejściu do schronisk i późniejszym zmęczeniu. Część tej wagi wynikała z tego, że jechaliśmy samodzielnie, z aklimatyzacją na Gran Paradiso, z zapasem jedzenia i sprzętem na różne warianty. Ale część wynikała po prostu z nadmiaru.

Po Gran Paradiso zrobiliśmy selekcję. Zostawiłem część liofilizatów, zapasowe batony, rodzynki, raczki, podejściówki i rzeczy, które nie były potrzebne na dalszym etapie. Bardzo dobra decyzja: przed Tête Rousse i Goûter liczy się każdy kilogram.

Plecak odchudzałem etapami. Część rzeczy została w aucie po Gran Paradiso, część w Tête Rousse, a przed atakiem szczytowym jeszcze mniej zabrałem z Goûter. Tam zostawiłem rzeczy zapasowe, brudne ubrania i kosmetyczkę. Część ubrań założyłem na siebie, co też odciążało plecak.

Sprzęt osobisty

Podstawowy sprzęt osobisty obejmował:

• buty wysokogórskie,
• raki automatyczne,
• czekan,
• kask,
• uprząż,
• karabinki,
• repsznur,
• rękawice cienkie i grube,
• łapawice,
• okulary lodowcowe,
• gogle,
• czapkę i buff,
• warstwy odzieży,
• kurtkę ocieplającą,
• hardshell,
• czołówkę,
• termos albo butelki,
• jedzenie na trasę,
• apteczkę osobistą,
• elektronikę,
• dokumenty.

Samo posiadanie to za mało. Trzeba wiedzieć, gdzie są w plecaku i kiedy będą używane. Co musi być pod ręką? Co może być głębiej? Co zakładam przed wyjściem? Co dokładam przy Vallot? Co zostaje w schronisku?

Odzież i warstwy

Na Mont Blanc ubiera się warstwowo. Temperatura i odczucie zimna zmieniają się w zależności od wysokości, wiatru, słońca, tempa i zmęczenia. Można wyjść z Goûter w zestawie, który wydaje się wystarczający, a godzinę później przy silnym wietrze potrzebować dodatkowej kurtki, grubszej czapki, gogli i łapawic.

U mnie dobrze sprawdził się układ warstw: bielizna, bluza lub warstwa aktywna, softshell, a w razie potrzeby ocieplenie i hardshell. Na ataku szczytowym miałem też zapas rękawic. Cienkie rękawice są wygodne przy obsłudze sprzętu, ale przy silnym wietrze mogą być niewystarczające. Łapawice są dużo cieplejsze, ale trudniej w nich operować czekanem i sprzętem.

Dobrze sprawdziła się kurtka ocieplana z Primaloftem, kupiona specjalnie pod Mont Blanc. Jej kaptur dało się założyć na kask, co przy silnym wietrze dużo daje. Dobrze pracowały też softshell i bluza z Polartec Alpha z kapturem i zamkiem, która grzeje, ale nie jest tak toporna jak gruby polar. Łapawice okazały się jedną z najważniejszych rzeczy: były rezerwą ciepła, kiedy zrobiło się naprawdę zimno.

Okulary lodowcowe połamały mi się, chociaż były w futerale. Dobrze, że miałem gogle, bo inaczej zostałbym bez sensownej ochrony oczu na śniegu i w słońcu. Od tamtej pory zawsze biorę drugą parę.

Buty i raki

Buty wysokogórskie i raki to jeden z najważniejszych zestawów. Muszą pasować do siebie. Nie testowałbym tego pierwszy raz dopiero w Alpach. Raki powinny być sprawdzone z konkretnym butem, a chodzenie w nich powinno być przećwiczone wcześniej.

Na Mont Blanc w rakach chodzi się wiele godzin. Złe dopasowanie, obtarcia, problemy z paskami albo brak wprawy mogą zepsuć dzień.

Raki automatyczne sprawdziły się dobrze, bo zakłada się je szybko, także w rękawiczkach, na zimnie i wietrze. Błędem były za to buty podejściowe. Z Bellevue do Tête Rousse szedłem w podejściówkach, a ciężkie buty wysokogórskie niosłem w plecaku, gdzie zajmowały prawie jedną trzecią miejsca. Drugi raz od razu szedłbym w butach wysokogórskich.

Czekan i ostre elementy

Czekan jest potrzebny, ale jego ostry grot i ostrze są problemem logistycznym. To samo dotyczy raków. Ostre elementy muszą być zabezpieczone. W busie, w plecaku i w schronisku łatwo coś przeciąć albo uszkodzić.

Osłony na czekan i raki chronią sprzęt, plecak, odzież, ludzi i auto.

Co było za dużo

Miałem za dużo jedzenia, za dużo zapasu i trochę za dużo elektroniki. Część rzeczy dawała spokój w domu, ale na podejściu była po prostu wagą. Typowe przy pierwszym takim wyjeździe: człowiek nie chce popełnić błędu braku, więc popełnia błąd nadmiaru.

Drugi raz mocniej podzieliłbym rzeczy na:

• niezbędne,
• bardzo przydatne,
• awaryjne,
• komfortowe,
• zbędne.
• Tabela sprzętu

Dobry sprzęt to taki, którego umiesz użyć, który jest sprawdzony, pasuje do reszty zestawu i nie jest przypadkowo wrzucony do plecaka.